Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/1951 K.2025/11506

10. Hukuk Dairesi         2025/1951 E.  ,  2025/11506 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2024/1810 E., 2024/2468 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi
SAYISI : 2017/677 E., 2024/130 K.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait işyerinde çalışırken 22.01.2013 tarihinde iş kazası geçirdiğini, genç yaşta hayatını etkileyecek şekilde malul kaldığını belirterek 500,00 TL maddi tazminat ve 500,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, maddi tazminata ilişkin talebini 506.208,32 TL olarak arttırmıştır.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının %60 oranında zihinsel engelli olduğunu ve kendisine bu yönde verilmiş bir emir yahut talimat olmamasına rağmen kendi başına aldığı bir kararla yük asansörüne bindiğini, daha sonra asansörün içerisindeki merdiveni kullanarak asansörün üzerine çıktığını, merdiven boşluğundaki alçıpan panele adımını atması üzerine, alçıpan panelin davacının ağırlığını taşıyamadığından kırıldığını ve davacının yüksekten düşerek yaralandığını, davacının çalışamadığı dönemde müvekkili tarafından davacıya ödeme yapılmaya devam edildiği ve bu şekilde gelir kaybı yaşamasının önüne geçildiğini, davacının rapor süresinin sonunda tamamen iyileştiğini ve davalı işyerindeki işini kendi rızasıyla bırakıncaya kadar çalışmaya devam ettiğini belirterek
davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle, davacının davalı işyerinde çalıştığı sırada, 22.01.2013 günü işyerinde bulunan yük asansörüne bindiği, daha sonra asansörün içerisinde bulunan merdiveni kullanarak asansörün üzerinde çıktığı ve merdiven boşluğundaki alçıpan panele adımını attığı, alçıpan tavanın davacının ağırlığını taşıyamaması üzerine davacının düşerek yaralandığı, kusur tespiti için aldırılan 14.03.2022 tarihli ve 23.02.2023 tarihli bilirkişi heyet raporları ile dava konusu olayın gerçekleşmesinde temel etkenin yeterli dayanıma sahip olmayan alçıpan zeminin bulunduğu alana geçişin kontrol altına alınmaması olduğu, herkesin erişimine açık olan asansörde bulunan kapağı kilit ile kontrol altına almayan, anahtarının da sadece oraya çıkacak kişiye izin verme, oraya çıkma veya orada bulunma yetkisi olan kişide bulunmasını sağlamayan, davacıya iş sağlığı ve güvenliği eğitimi vermeyen, davacının özel durumunu göz önünde bulundurarak yapacağı işlere dair değerlendirme yapmayan, yazılı talimat vermeyen, hangi işleri yapacağı hangi işleri yapmayacağı, nerelere gitmeyeceği hususunda bilgilendirme yapmayan, işyeri çalışanlarının kendi inisiyatifleri doğrultusunda davranmalarının önünü alacak şekilde ve alınan tedbirlere, koyulan kurallara uyulup uyulmadığını gözetleyip denetleme yükümlülüğünü tam olarak yerine getirmeyen davalı ... San. Ltd. Şti.'nin olayın meydana gelişinde %100 oranında kusurlu olduğu, iş sağlığı ve güvenliği konularında eğitim almayan, yapacağı veya yapmayacağı, işlere, gitmeyeceği yerlere dair talimat ve bilgilendirme yapılmayan davacı ...'nin gerek yaşı gerek de özel durumu göz önüne alındığında kendisi için tehlikeli olabilecek bu alana çıkması durumunda karşılaşacağı riskleri öngörmesinin söz konusu olamayabileceği hususları nazara alınarak davacıya kusur atfedilmesine yer olmadığına dair kanaat oluştuğu, SGK Sağlık Kurulu, Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 01.02.2023 tarihli kararlarında E cetveline göre %6.3 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının belirtildiği, hesap bilirkişisi tarafından; hesaplanan toplamda 506.708,32 TL tutarında maddi tazminat tutarından, taleple bağlılık ilkesi kapsamında 506.208,32 TL maddi tazminat tutarının davacıya ödenmesinin tüm dosya kapsamına uygun olduğu, davalının kusur oranı, davacıya atfedilecek bir kusurun bulunmayışı hususları nazara alınarak manevi tazminat talebinin kabul edildiği belirtilerek davanın kabulü ile 506.208,32 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 22.01.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 500,00 TL manevi tazminatın kısmen kabulü ile kaza tarihi olan 22.01.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili; davacının %60 oranında zihinsel engelli olduğunu, müvekkilinin özürlü işçi çalıştırma zorunluluğu bulunmamasına rağmen manevi ve sosyal güdülerle davacının meydancı olarak işe alındığı, kendisine basit işler verildiği, kendisine bu yönde verilmiş bir emir yahut talimat olmamasına rağmen kendi başına aldığı bir kararla yük asansörüne bindiği, daha sonra asansörün içerisindeki merdiveni kullanarak asansörün üzerine çıktığı, davacı yanın bindiği asansörün içindeki kapağı açıp üst kısma çıkmasının tamamen kendi kusurlu davranışı olduğu, kazanın tek nedeninin davacı yanın asansörde bulunan ve normalde kimsenin açmayacağı kapağı açarak, kimsenin çıkmayacağı tavana çıkması olduğu, işverence iş sağlığı ve güvenliği önlemleri alınarak eğitim verildiği, maluliyet oranının yüksek belirlendiği, maluliyet oranının yeniden değerlendirilmesi için dosyanın Adli Tıp Üst Kuruluna gönderilmesini talep etmişse de Mahkemece talebinin değerlendirilmediği, kazadan sonra tüm tedavi masraflarının müvekkili firma tarafından karşılandığı, davacıya raporlu olduğu dönemde ödemeler yapıldığı, kendisine maddi destekte bulunulduğu, ödemelerin mahsubunun Mahkemece yapılmadığı, davacı lehine hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğunu beyan ederek kararın bozulmasını istemiştir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.
A) Davalı vekilinin manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.
Dosya içeriğine göre, temyize konu edilen miktarların Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında bulunduğu anlaşılmakla bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.
B) Davalı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle,
Davalı vekilinin manevi tazminat istemine yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,
Davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının reddine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,
Aşağıda yazılı temyiz harcın ilgiliden alınmasına,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,08.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.