Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2025/92 K.2025/3226

9. Hukuk Dairesi         2025/92 E.  ,  2025/3226 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2019/2899 E., 2024/1596 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 17. İş Mahkemesi
SAYISI : 2017/16 E., 2019/262 K.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı işyerinde 12.01.2015-01.03.2016 tarihleri arasında danışman olarak çalıştığını, aylık ücretinin ilk ay dışında 1.500 Euro olduğunu, ayrıca prim uygulaması olduğunu, hafta içinde 09.00-23.00 saatleri arasında hafta sonlarında ise 09.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını, Katar görevlendirmesinin akabinde müvekkilinin isteği dışında zorla ücretsiz izne çıkarılarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, müvekkilinin yaptığı sözleşmeler üzerinden %4 ve %8 oranında prim hakkı olduğunu, Eylül 2015 tarihinden sonraki dönemde primlerinin eksik ödendiğini, davalı işveren Şirketin ortakları ile yurtdışı merkezli dava dışı şirketlerin ortaklarının aynı olduğunu, organik bağ nedeniyle davalının dava konusu alacaklardan sorumlu olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti ve prim alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Şirket ile herhangi bir fiilî ya da hukuki ilişkisinin bulunmadığını, dava dilekçesi ekinde sunulan evrakın müvekkili Şirketi bağlar mahiyette bulunmadığını, dergide adı geçen isimlerin Şirket çalışanı olmasının davalının işveren kabul edilmesi için yeterli olmadığını, davacının iş sözleşmesinde yer alan yabancı şirketin farklı tüzel kişiliği haiz olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 12.01.2015-01.03.2016 tarihleri arasında davalı Şirkette çalıştığı, tazminata esas giydirilmiş brüt ücretinin 1.275,73 Euro olduğu, iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiği, davacının 8 ayrı firma ile yapılan sözleşme bedelleri üzerinden %8 prim hakkı bulunduğunun anlaşıldığı ancak davacının fazla çalışma iddiasını somutlaştıramadığı için bu alacağın reddedildiği belirtilerek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyiz dilekçesinde;
1. Davacının müvekkili çalışanı olmadığını, her iki şirketin ayrı şirketler olduğu, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini,
2. Davacı ile ... Int Inc arasındaki iş sözleşmesinin 11. maddesi gereğince iş sözleşmesinin sonlandırılmasından sonra 1 yıl içinde rakip firmada çalışması durumunda tüm prim ve bonus alacaklarının ortadan kalkacağının öngörülmesine karşın davacı lehine prim hesaplanmasının hatalı olduğunu,
3. Uyuşmazlığa çalışılan ülke hukukunun uygulanması gerektiğini ileri sürmüştür.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık, davalı Şirkete husumet yöneltilip yöneltilemeyeceğine, prim alacağı ve alacaklara işletilen faize ilişkindir.
1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
2. Yabancı para borcuna hangi faizin uygulanacağı 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanunu'nun (3095 sayılı Kanun) "Yabancı para borcunda faiz" kenar başlıklı 4. maddesinin (a) bendinde düzenlenmiş olup ilgili düzenlemede; “Sözleşmede daha yüksek akdi veya gecikme faizi kararlaştırılmadığı hallerde, yabancı para borcunun faizinde Devlet Bankalarının o yabancı para ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı uygulanır.” kuralına yer verilmiştir.
Somut olayda uyuşmazlık konusu alacakların yabancı parayla tahsili talep edildiği gibi bu alacaklara Devlet bankalarınca uygulanan en yüksek mevduat faizi uygulanması talep edilmiştir. Mahkemece hüküm altına alınan alacaklara, 3095 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (a) bendi uyarınca Devlet bankalarınca Euro üzerinden açılmış bir yıllık vadeli mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanması gerekirken bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olmuştur.
Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.
VII. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,
2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,
3. Davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1), (2) ve (3) numaralı bentlerindeki "döviz cinsinden bir yıllık vadeli mevduat hesabına uygulanan en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, ibarelerinin hükümden çıkartılarak yerlerine; "Devlet Bankalarınca Euro üzerinden açılmış bir yıllık vadeli mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı ile" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.